[ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ]
Η φιλολογία της διαφθοράς
Η φιλολογία της διαφθοράς
Η κυβέρνηση δεν έχει πείσει πως ενδιαφέρεται για την πάταξή της
Της Βάσως Αρτινοπούλου artinopoulou@gmail. com
Η διαφθορά καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο το λεξιλόγιο της καθημερινότητας και της πολιτικής ατζέντας. Συσχετίζεται περισσότερο με τη σκανδαλολογία, το φακελάκι και τη δωροδοκία. Πρόκειται μάλλον για μια λέξη πασπαρτού, που καλείται να περιγράψει πολιτικές κυρίως παθολογίες και συμπεριφορές.
Η έννοια της διαφθοράς, παρ΄ ότι έχουν διατυπωθεί σχετικοί ορισμοί τόσο στα διεθνή όσο και στα εσωτερικά νομοθετικά κείμενα, παραμένει ομιχλώδης. Τι είναι τελικά; Μια μορφή εγκληματικής δραστηριότητας ή/και οργανωμένου εγκλήματος;
Ένα άλλο σύστημα στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών για την αγορά, την ανταλλαγή, την οικονομία και την πολιτική; Ποιοι ορίζουν τη διαφθορά και τελικά οι όποιοι ορισμοί αντανακλούν τις ευρύτερες κοινωνικές αντιλήψεις, τις στάσεις του κοινού/ των κοινών, τις κουλτούρες και τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις;
Τα ερωτήματα αυτά αναδεικνύονται όχι τόσο από την πολιτική φιλολογία της διαφθοράς, αλλά από τις εγγενείς αδυναμίες της μη συλλογικής απαξίας του φαινομένου και της επακόλουθης ανοχής σε αυτό.
Το- φαινομενικά- παράδοξο στην υπόθεση αυτή είναι ότι υπάρχει πλήθος οργανισμών που ασχολούνται με το φαινόμενο της διαφθοράς (ΟΗΕ, ΟΟΣΑ, Ε.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, κ.ά.), θεσμικών κειμένων, νομοθετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων πρόληψης και αντιμετώπισης, που ωστόσο δεν έχουν «δείξει» τα αντίστοιχα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
Η έννοια της διαφθοράς, παρ΄ ότι έχουν διατυπωθεί σχετικοί ορισμοί τόσο στα διεθνή όσο και στα εσωτερικά νομοθετικά κείμενα, παραμένει ομιχλώδης. Τι είναι τελικά; Μια μορφή εγκληματικής δραστηριότητας ή/και οργανωμένου εγκλήματος;
Ένα άλλο σύστημα στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών για την αγορά, την ανταλλαγή, την οικονομία και την πολιτική; Ποιοι ορίζουν τη διαφθορά και τελικά οι όποιοι ορισμοί αντανακλούν τις ευρύτερες κοινωνικές αντιλήψεις, τις στάσεις του κοινού/ των κοινών, τις κουλτούρες και τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις;
Τα ερωτήματα αυτά αναδεικνύονται όχι τόσο από την πολιτική φιλολογία της διαφθοράς, αλλά από τις εγγενείς αδυναμίες της μη συλλογικής απαξίας του φαινομένου και της επακόλουθης ανοχής σε αυτό.
Το- φαινομενικά- παράδοξο στην υπόθεση αυτή είναι ότι υπάρχει πλήθος οργανισμών που ασχολούνται με το φαινόμενο της διαφθοράς (ΟΗΕ, ΟΟΣΑ, Ε.Ε., Παγκόσμια Τράπεζα, κ.ά.), θεσμικών κειμένων, νομοθετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων πρόληψης και αντιμετώπισης, που ωστόσο δεν έχουν «δείξει» τα αντίστοιχα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
